Kale

Bir masum çocuğun içsel çığlığıydı bu.Kendisini görmezden gelen,sadece aralarındaki yoğun geçimsizliğe odaklanarak birbirilerini umarsızca alaşağı etmeyi amaçlayan iki bireyin savaşının ortasında tarafsızca kalmıştı.Öyle ki,bu cephe kazananın olmadığı bir cephe.Sözlü şiddetin her türünün mübah sayıldığı,acımasızca eleştirilenin,yerle bir edilenin yere düştüğünde,ötekinin büyük bir şevkle son darbeyi vurması kadar olağan ve kelimeler kalpleri parçalarken,birbirlerini "yoketme" nin hazzının doruklarında yaşanırdı .Büyük savaş bittiğinde ise yenilgiyi kabullenerek,elindeki kılıcını tv kumandası ile değişen,sevdiği programlarla zihnini boşaltmaya çalıştı baba.Anneyse daha kılıcındaki kan kurumamışken kılıcını bıraktı ve eline ütüsünü aldı,gündelik işlerini yapmaya koyuldu.Onları izleyen bir çift gözün nasıl da dehşete düştüğünü görmeden.O ihtişamlı kalelerine çekildiler ve tahtlarına tekrar oturdular.Oysaki o kale o masum çocuk için çoktan yıkılmaya başlamıştı.